Küçük Elleri Bırakmamak; Kaybolan Kuşaklar ve ’’Elden Tutma’’nın Derin Manası

Ve Aleykümselam Bekir Ziya Bey,

Ne kadar doğru ve kıymetli bir tespit... Kulluk şuurundan sonra son derece ağır, ağırlığı nisbetince de mübarek bir yük evlat emaneti. Küçük elleri bırakmamak; sadece tutmak değil, o ellerin arkasındaki yüreğe rehberlik etmek, şefkatle doğrultmak ve en zor anda bile suçu çocukta değil kendi dikkatsizliğimizde arayabilme olgunluğudur.
Gönlünüze, kaleminize sağlık. Duanıza yürekten amin diyor; bu zarif katkınız ve güzel temennileriniz için Allah razı olsun diliyorum.
Allah'a emanet olun.

Eyvallah Gülsüm hanım ve diğer katkı sağlayan kardeşler. Kulluk emanetinden sonra, insanın yüklendiği en önemli emanet evlat olsa gerek. Emanete En Güzel şekilde sahip çıkanlara selam olsun.

Allah razı olsun, tespitlerinin hakkını vermek lazım; dediklerinde çok haklısın. Şefkat adı altında sınırları eritmek, çocuğu disiplinsizliğe ve gevşekliğe iter. Sünnetullah’taki o "havf ve reca" (korku ve ümit) dengesini, sevgiyi ve güveni kaybetme endişesinden doğan o tatlı saygıyı evlatlarımıza vermek şart.

Benim bu hikaye ile tam olarak altını çizmek istediğim husus şuydu aslında:

Merhamet bizim her zaman ana zeminimizdir; fakat söz konusu ilk çocukluk dönemi olduğunda, bu merhamet mutlak bir önceliğe ve kuşatıcılığa sahip olmalıdır. O ilk yaşlarda çocuk dünyayı, emniyeti ve Rabbini önce anne babasının üzerinden tanır. O çağda çocuk ne hata yaparsa yapsın; arkasında "Ben ne yaparsam yapayım babam/annem burada, beni korur ve kucaklar" diyen, hatasını tolere eden, sarsılmaz ve koşulsuz bir güven hissetmeli. O dönemde verilen o emniyet duygusu, çocuğun ruhuna atılan en sağlam temel, gelecekteki ilişkimizin harcıdır.

Çocuk büyüdükçe, yaşın ve fıtratın gereklerine göre elbette senin dediğin adımlar bir bir devreye girecek: Nasihat, tatlılıkla uyarı, sınırları hissettiren yaptırımlar ve hatadan dönünce taltif etmek... Ancak ilk çocuklukta o koşulsuz güveni ve merhameti iliklerine kadar hissetmiş bir çocuk, yarın bir gün uyardığımızda veya bir sınır koyduğumuzda bunu asla bir düşmanlık ya da öfke olarak değil, yine o sevgimizin ve merhametimizin bir parçası olarak görecektir. Yani yaşa ve döneme göre terbiye metodumuz, dozajımız değişse de; ilişkimizin harcı da, binamızın temeli de daima merhamet kalacak inşallah.

Rabbim bizlere evlatlarımıza her yaşın fıtratına uygun, rızasına muvafık bir terbiye verebilmeyi nasip etsin. Cümlemizi çoluk çocuğuyla cennette buluştursun.

Dualarında yer ayır kardeşim, Allah'a emanet ol.

Allah razı olsun yenge çok güzel ve elzem bir konuya temas etmişsin... Rabbimizin verdiği yetkiyle evlatlarımız üzerinde çok büyük bir sorumluluğumuz, hedeflerimiz ve görevlerimiz var... Öncelikle bizler kendimizi nasıl O'ndan korkarak, severek, saygı duyarak disiplinize etmeye gayret ediyorsak, evlatlarımızı da O'nun bizde uyguladığı yöntemlerle disiplinize etmemiz gerektiğini düşünüyorum... Gerektiğinde korku ve korkutmanın da olması gerektiğini söylemeye çalışıyorum... Bizler maalesef sürekli şefkat ve merhamet odaklı okunduğunda gevşiyoruz, çocuklarda da durum bu maalesef... O yüzden bir hata tekrarlandığında önce nasihat, sonra küçük cezalar ve yaptırımlar, yine tekrarlanırsa büyük ceza ve mahrumiyetler uygulanılması, hatadan geri dönülüp telafi edildiğinde ise ekstra mükafatlandırılıp taltif edilmesi fıtrata en uygun olan yöntemdir diye düşünüyorum... Sünnetullahtan öğrendiğimiz üzere...
Tabi ki tercihimiz ve umudumuz şefkat ve merhametle yapılan uyarıların, yaklaşımların karşılık bulmasıdır...
Rabbimiz bizlere evlatlarıyla birlikte teslim olmanın zevkini yaşatsın ve cennetiyle sonuçlanacak ömür versin...
Vesselam...

Allah razı olsun Mehmet abim. Yüreğinden dökülen bu güzel dua ve kıymetli yorumun için çok teşekkür ederim. Rabbim önce bizi ıslah etsin, sonra da evlatlarımızın ellerini dünyada da ahirette de bırakmamayı nasip etsin. Yazılanları yaşamayı ve evlatlarımıza hâlimizle örnek olabilmeyi hepimize lütfetsin. Dualarına gönülden âmin. Allah razı olsun.

Allah razı olsun kıymetli Köksal abim. Güzel duan ve katkın için teşekkür ederim. Ne güzel ifade etmişsin… Gerçek merhamet; çocuğu her istediğine kavuşturmak değil, onu hayata ve ahirete hazırlayabilmektir. Sevgi; sınırları kaldırmak değil, hikmetle sınır çizebilmektir. Rabbim bizlere evlatlarının gönlüne dokunabilen, onları şımartmadan değer veren, korkutmadan istikamet gösteren anne babalar olmayı nasip eylesin. Âmin.

Zaman zaman ipin ucunu kaçırdığımız çok önemli bir konuda nasihatlerde bulunmuşsun Gülsüm yenge, emeğine, yüreğine sağlık.

Her şartta koruyan, merhamet gösteren, kendisine tutunan elleri bırakmayan ama aynı zamanda gereksiz/aşırı özgüven ve şımarıklık yüklemeyen, nasihat eden, doğruyu gösteren ebeveynler olmak duasıyla..

Yüreğine sağlık Gülsüm yenge, Allah razı olsun. İnşaallah hayırlara vesile olur.

Çocuklarının ellerini bırakan, dünya hayatının geçici bir imtihan yeri olduğunu unutan ve realiteye göre hayatlarını idame ettiren o kadar çok ebeveyn varken, umarım ve duâ ederim ki bu yazınızı okuma fırsatını yakalayanlar ıslahı mümkün hastalıktan kurtulurlar, kendilerinden istendiği şekilde Allah’a sığınıp Allah’ın ipine sımsıkı sarılırlar ve bu vesileyle çocuklarının ellerini de sımsıkı kavrayıp ahiret yolculuğuna birlikte yürürler.

Cennet kardeşliği duâsıyla...